Regie: David Kerr | Duur: 88 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 6 jaar 

Camera

Ooit had ‘rubber face’ Rowan Atkinson (1955) de lachers nadrukkelijk op zijn hand, in de rol van antiheld Mr. Bean. Had hij zich maar tot dat succes beperkt. Het is jammer dat de Britse acteur zich heeft laten strikken voor de bleke parodies Johnny English (2003), Johnny English Reborn (2011) en Johnny English Strikes Again. Voor alle drie geldt dat protagonist Johnny English de mislukte afgeleide is van Mr. Bean, waardoor er niet veel te lachen valt.

In Groot-Brittannië breekt de pleuris uit wanneer na een cyberaanval de personalia van alle geheim agenten op straat komen te liggen. Ex-spion Johnny English wordt hierop ingeschakeld om het brein achter deze snode daad te ontmaskeren.

Waarom zit er acht jaar tussen Johnny English en Johnny English Reborn? En duurt het zeven jaar eer we met Johnny English Strikes Again de beroepskluns opnieuw aan het werk zien? Niet omdat de tijd ertussen aan grondig denkwerk is besteed. Een parapluutje aan de neus getuigt daar in ieder geval niet van. En werkt mij bovendien niet op de lachspieren. Niet meer. Evenmin grappig: een English die op de dansvloer uit zijn dak gaat. Nog flauwer is de actie waarmee hij een peloton Franse wielrenners een halt toeroept. Qua humor richt de film zich duidelijk op kleuters; volwassenen zullen zich al snel vervelen.

Uiteraard weerspiegelt ook Johnny English Strikes Again de wereld anno nu en botsen moderne snufjes met het tijdperk-Desmond Llewelyn (‘Q’ in de James Bond-films). Twee werelden die co-existeren; het is eigenlijk het enige geslaagde plotlijntje in de film. Zo moet English enerzijds geloven aan virtual reality, maar verkiest hij anderzijds een vuurrode Aston Martin boven een hybride auto. Aardig is verder dat hij de met een iPad uitgeruste babyface-schurk zelfs in een middeleeuws harnas te slim af is. Die gekke Britten toch. Traditie voor alles.

Daarmee is de koek wel op. Johnny English Strikes Again is een magere komedie die ook niet leuker wordt door de aanwezigheid van de gelouterde Emma Thompson en de oogverblindende Olga Kurylenko. In Thompson zien we de hysterische variant van ‘Prime Minister’ Theresa May, Kurylenko speelt de femme fatale. Overtuigend is het allemaal niet. Hopelijk zet men een dikke punt achter deze franchise. Zo niet, think again.

 Regie: Christopher McQuarrie | Duur: 147 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 12 jaar 

Camera

Heeft Tom Cruise de eeuwige jeugd? De Hollywoodster telt inmiddels zesenvijftig lentes, maar beweegt nog steeds als een jonge god over de filmset. Stuntje hier, stuntje daar. Natuurlijk gaat dat wel eens mis, zoals vorig jaar in Londen tijdens de opnames voor Mission: Impossible – Fallout. Een riskante sprong van een stellage op een gebouw moest hij bekopen met (slechts) een gebroken enkel. Halsbrekend is ook zijn rit in een helikopter, aan het einde van dit zesde Mission: Impossible-deel. Een vermakelijk deel vol straffe actie.

IMF-agent Ethan Hunt (Cruise) ziet in Berlijn een missie in de soep lopen, waardoor drie levensgevaarlijke plutoniumkernen in de handen van extremisten belanden. Samen met zijn trouwe partners Luther (Ving Rhames) en Benji (Simon Pegg) moet Hunt hierop serieus aan de bak. Op uitdrukkelijk verzoek van CIA-baas Erica Sloan (Angela Bassett) krijgen ze hierbij bovendien assistentie van agent Walker (Henry Cavill).

“Please don’t make me laugh” luidt het slotakkoord van de film. Daar slagen de makers van Fallout vrij aardig in. McQuarrie’s tweede Mission: Impossible-film loopt niet over van de humor. Jammer, maar dat weegt minder zwaar dan het feit dat het verhaal, overzichtelijk in het begin, na een uur uiteenspat als een fragmentatiebom. Erg veel plotlijntjes. En zoals wel vaker in dit soort films vechten die met de bulldozerende actie om de gunst van de kijker. Omdat de spanning daarnaast vrij vlak is, verslapt na twee uur filmgeweld de aandacht. Een paar oneliners had in dit verband uitkomst kunnen bieden.

Een beetje droog dus, maar gelukkig biedt ‘MI 6’ verder veel goeds. Het camerawerk is fantastisch, de montage zo scherp als een scheermes en op het acteerwerk is weinig aan te merken, hoewel niemand van de cast je echt zal bijblijven. Op Cruise na dan. Hij bungelt weer heerlijk hartstochtelijk aan bergwanden, knettert als een volleerde motormuis door de straten van Parijs en maakt het luchtruim van Kashmir (in werkelijkheid Nieuw-Zeeland) onveilig. De bijdragen van sidekicks Henry Cavill (niet heel charismatisch), Ving Rhames (zalig figuur) en de clownesk aandoende Simon Pegg zijn daarbij van voldoende niveau.

Franchise-moeheid is een valkuil; niet zelden vallen sequels nogal tegen. Dat geldt opvallend genoeg niet voor deze franchise, die sinds de derde film de opgaande lijn te pakken heeft. Mission: Impossible – Fallout scoort op IMDb zelfs dik boven de 8. Hmm, dat is iets te veel van het goede. Ondanks steady lefgozer Tom die de gekste capriolen uithaalt, maar nimmer grip op de situatie verliest. Cruisecontrol noem je zoiets.

 Regie: Dean Devlin | Duur: 109 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 12 jaar 

Camera

Overvloedige neerslag, oprukkend woestijnlandschap en ijskappen die in rap tempo smelten: op Donald Trump en consorten na weet iedereen dat klimaatverandering géén storm in een glas water is. Wat de menselijke invloed op het klimaat betreft, doet de actiethriller Geostorm er nog een schepje bovenop.

Struisvogelpolitiek heeft de aarde tot aan de rand van de afgrond gebracht. Daarom hebben de wereldleiders Dutch Boy laten bouwen, een netwerk van satellieten waarmee het weer beheerst kan worden. Maar op zeker moment valt het systeem onze planeet aan en dreigt er een catastrofe zonder weerga. Hierop stuurt men meteoroloog Jake Lawson de ruimte in. Samen met zijn broer Max moet hij de apocalyps zien te voorkomen.

Ga je voor popcorn naar de bioscoop? Voor een colaatje? Nee, je gaat voor mooi acteerwerk, of voor een piekfijn plot. Slecht nieuws: tijdens Geostorm geniet u waarschijnlijk meer van uw versnaperingen dan van de film. Want zowel plot als acteerwerk zijn om te janken. Het zegt veel dat Talitha Bateman (nota bene het jongste castlid) als enige een voldoende scoort; de rest speelt zonder bezieling. Gerard Butler (Jake) is het meest bedroevend van allemaal. Hij opereert niet of nauwelijks als het slimme brein dat de mensheid moet redden, eerder als brommende bouwvakker. Over het spel van Jim Sturgess (Max), Abbie Cornish (Sarah), Andy Garcia (president van Amerika) en Ed Harris (Dekkom) kunnen we ook kort zijn: vlees noch vis.

Dan het verhaal. Amerika fixt het wel even, ook nu weer natuurlijk. Het rafelige plot (matig uitgewerkte verhaallijnen) is doortrokken van een broedertwist. Max snijdt in de tweede scène de oudere Jake namelijk de pas af, waarmee we zijn vertrokken voor een portie melodramatisch gereutel. Niet één dialoog blijft je bij. Weinig inspirerend is ook de stiekeme relatie tussen Max en zijn vriendin Sarah. Mevrouwtje ‘ik-wil-wel-maar-ik-mag-niet’ hangt voortdurend de coole chick uit. En die arme Max maar bedelen om haar gunst. Absoluut dieptepunt is de slotscène, waarin een schattig meisjesstemmetje het wij-gevoel bezingt. Jeuk.

Geostorm, het regiedebuut van Dean Devlin, is tenenkrommend. De ramp(en)film hangt van oppervlakkigheden aan elkaar; de aardige visuals zijn slechts een doekje voor het bloeden. Blijf dus thuis en ga lekker rummikuppen. Of popcorn maken, altijd leuk!

 Regie: James Cameron | Duur: 137 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar 

Camera

“I’ll be back”, sprak Arnold Schwarzenegger resoluut in The Terminator (1984). En de dodelijke kleerkast hield woord. In 1991 keerde hij terug in het succesvolle vervolg Terminator 2: Judgment Day, waarvan het budget trouwens ruim 100 miljoen dollar bedroeg (tegen amper 6.5 miljoen voor The Terminator). De film sleepte vier Oscars in de wacht en bracht wereldwijd een half miljard dollar in het laatje. Het leukste weetje is echter dat hij opnieuw is te zien, in 3D.

Hoe zat het ook alweer? In de eerste film is de jonge Sarah Connor (Linda Hamilton), moeder van toekomstig verzetsleider John (Edward Furlong), doelwit van een cyborg (Schwarzenegger) die naar het verleden is gestuurd om haar te elimineren. Dat mislukt, waarna Schwarzenegger het in deel 2 opneemt tegen een nog dodelijker Terminator-model: de T-1000 (Robert Patrick) die het dit keer op John Connor zelf heeft voorzien.

Jeugdsentiment voor de een, een noviteit voor de ander. Het maakt niet uit: Terminator 2: Judgment Day is en blijft een vette prent. Een paar momenten daargelaten voegt de 3D-bewerking weinig toe, maar dat mag de pret niet drukken. Waar een gemiddelde blockbuster niet zelden migraine-materiaal is, neemt regisseur James Cameron juist de tijd om het verhaal te laten ontstaan. Het simpele plot draait om het kat-en-muisspel tussen de twee mensachtige robots, met actie die je naar adem doet happen. Grootste verdienste ten opzichte van The Terminator is dat hij minder luguber is, minder bloedig. Er is meer ruimte voor dialogen en humor. Vooral de interactie tussen Schwarzenegger en Furlong is prachtig. De knul slaagt erin de machine menselijkheid bij te brengen. “No problemo” en “hasta la vista, baby”, in plaats van “negative” of  “affirmative”.

Sequels zijn vaak minder indrukwekkend dan hun voorganger, maar Terminator 2: Judgment Day is een uitzondering op die regel. Het geweldige camerawerk, de montage en de effecten zijn nog een paar redenen om de klassieker te gaan zien. Bedenk daarbij dat de toegetakelde Schwarzenegger (laatste scène) het uitzonderlijk knappe resultaat is van vijf uur werk van een peloton aan grimeurs. Eindoordeel: tof dat je terug bent, Arnie!

 Regie: Christopher Nolan | Duur: 106 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 12 jaar

Camera

Het begon met een telefoontje van producer Jake Meyers (The Revenant, 2015) naar zijn Nederlandse collega Erwin Godschalk. Hij belde namens regisseur Christopher Nolan die op zoek was naar een geschikte locatie voor zijn oorlogsdrama Dunkirk. Het aan het IJsselmeer gelegen Urk viel bij Nolan in de smaak, waarna een Hollywood-tsunami het vissersdorp overspoelde. Dat er in de kerkgemeente niet in het weekend, laat staan op zondag gedraaid mocht worden, was geen probleem. Goddank.

Dunkirk vertelt de gebeurtenissen die zich eind mei 1940 afspelen in de Noord-Franse havenstad Dunkerque. Honderdduizenden Britse en Franse soldaten worden op dat moment door de van alle kanten oprukkende Duitsers richting zee gedreven. Er zit niets anders op dan de troepen te evacueren; een mega-operatie die de geschiedenis zou ingaan als het ‘Wonder van Duinkerke’.

Spektakel, daar lust Christopher Nolan wel pap van. Denk aan Inception (2010) en Interstellar (2014). En Dunkirk dan? Welnu, fasten your seatbelts! De film is gedraaid op IMAX, met camera’s zo massief als een blokkendoos. De uitdaging om daarmee ook handheld te kunnen filmen bleek een kolfje naar de hand van cinematograaf Hoyte van Hoytema, die sensationeel beeldmateriaal heeft geschoten. Talrijke close-ups katapulteren de kijker tot op de huid van de personages. De beleving wordt nog heftiger door de geraffineerd bewerkte soundtrack en geluidseffecten van gigant Hans Zimmer, die zijn voorkeur voor ‘crescendo’ (geleidelijke toonversterking) nog maar eens onderstreept. Een slordigheidje is dat zijn muziek soms verzuipt in het overvloedige achtergrondgeluid.

Drie verhaallijnen (de strijd op de grond, in de lucht en op het water), omlijst door audiovisueel machtsvertoon. Adembenemend, maar een echt plot is er niet en bovendien mist de film een protagonist. Had de focus niet wat meer op de personages moeten liggen? Van het trio topacteurs Tom Hardy, Cillian Murphy en Mark Rylance krijgt alleen de laatste de kans zich te onderscheiden. Geflankeerd door zijn zoons Peter en George dirigeert de kapitein zonder veel woorden te bezigen. Een rol die de charismatische Rylance fantastisch invult.

Intens, intenser, Dunkirk: aan zweethanden of hartkloppingen valt nauwelijks te ontkomen tijdens Nolans docu-achtige blockbuster die alom met veel enthousiasme is onthaald. En die het vredige Urk op de filmkaart heeft gezet. Is het volgende Urker sprookje de bouw van een heuse bioscoop in het dorp?

 Regie: Kyle Balda, Pierre Coffin & Eric Guillon | Duur: 89 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 6 jaar

Camera

In Despicable Me (2010) is Gru schurk en surrogaatpapa tegelijk en in Despicable Me 2 (2013) stapt hij ook nog eens in het huwelijksbootje. Zijn vrouw Lucy (stem van Kristen Wiig) en dochtertjes Margo, Edith en Agnes keren allen terug in Despicable Me 3. Aan kolderieke momenten en halsbrekende toeren geen gebrek in deze sequel, waarmee het enige pluspunt meteen is genoemd.

Gru’s vredige bestaan wordt verstoord wanneer zijn krengerige moeder hem vertelt dat hij een tweelingbroer heeft: Dru. Met enige moeite weet hij Gru te verleiden tot een laatste boevenstreek: het stelen van een reusachtige diamant. Daarbij krijgen ze concurrentie van Balthazar Bratt, een voormalig kindsterretje dat uit de gratie is geraakt.

Despicable Me 3 is feitelijk een herhaling van zetten. Zo lijkt Balthazar Bratt erg op nerdy kwajongen Vector, Gru’s kwelgeest in de eerste film. Middels enorme bellen klapkauwgom – hoe verzin je het? – dwarsboomt de gefrustreerde vlegel zijn tegenstanders, waarbij ook Hollywood het moet ontgelden. Verder is kopstuk Gru minder prominent aanwezig omdat Dru zijn rol overneemt; het was slimmer geweest om stemacteur Steve Carell voor alléén Gru te reserveren. En dan is er nog Agnes, wier eindeloze eenhoorn-obsessie maakt dat ze in dit derde deel niet meer dat knuffelkindje van weleer is. Zint haar iets niet, dan gaat ze (bekend inmiddels) keihard gillen. Ten slotte zorgen ook de gele knechtjes voor weinig vertier. Ze blijven nogal op de achtergrond en opereren vooral als collectief. Hun onderlinge grollen, op de vingers van één hand te tellen, zijn slap.

Negentig minuten lang is het verdacht stil in de bioscoopzaal, waar originaliteit en humor de grote afwezigen zijn op het witte doek. Is het gezapige Despicable Me 3 een incident of is de toverformule nu echt uitgewerkt? Volgend jaar zomer volgt deel 4, maar het plot ervan riekt opnieuw naar oude wijn in nieuwe zakken.

 Regie: David Mackenzie | Duur: 102 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar

Camera

Hell or High Water eindigt met de ontmoeting tussen sheriff Marcus Hamilton (Jeff Bridges) en Toby Howard (Chris Pine). Wetende dat hij en zijn broer Tanner een serie bankovervallen op hun naam hebben staan, vraagt Hamilton hem naar hun motieven. Toby’s antwoord zegt alles over de teneur in deze voor vier Oscars genomineerde neo-western, die zich afspeelt in het droefgeestige West-Texas.

De twee onafscheidelijke broers hebben het specifiek gemunt op kleine vestigingen van de Texas Midlands Bank. Wel gaan ze daarbij zo ethisch mogelijk te werk. De zaken verlopen voorspoedig, totdat bijna-pensionado Hamilton zich in de zaak vastbijt.

Toby is het brein achter hun strooptocht, ex-bajesklant Tanner (een geweldige Ben Foster) deelt de lakens uit. De emotioneel beschadigde bloedverwanten hebben een haat-liefdeverhouding waarbij Tanner, een onruststoker die kickt op adrenaline, de veel introvertere Toby tot wanhoop drijft. Zelden zijn de tegenpolen het met elkaar eens, met fantastische woordenwisselingen tot gevolg.

Over tegenpolen gesproken. Ook Marcus en de halfindiaanse Alberto (Gil Birmingham) verdienen dit predicaat. De roestig bewegende Bridges – zijn binnenmondse accent is schitterend – speelt de doorgewinterde autoriteit, Birmingham zijn tegensputterende kompaan. De twee nemen elkaar regelmatig op de hak, wat een paar heerlijke oneliners oplevert. “Soms vindt ook een blind varken een truffel” is wel de beste.

Het plot van de film zit ‘m in de titel. ‘Come to hell or high water’ wil zeggen dat je alles uit de kast haalt om iets gedaan te krijgen, hoe zwaar je dat ook valt. Daarnaast verwijst hij naar de ‘hell or high water’-clausule in een (lease)contract. Deze bepaling stelt dat de betalende partij aan zijn financiële verplichtingen moet voldoen, ongeacht de situatie.

Het prima script van Taylor Sheridan, messcherp acteerwerk en de onvoorstelbaar mooie soundtrack (van gevoelig tot rauw) zijn de sterkste componenten van Hell or High Water, een daverende misdaadthriller van de Schotse regisseur David Mackenzie waarin het menselijk drama voortdurend voelbaar is. Drama dat mede te wijten is aan aasgieren als de Texas Midlands Bank. Hamilton beseft dat maar al te goed, waardoor hij en Toby in de slotscène bijna als vrienden afscheid nemen.

 Regie: Ron Howard | Duur: 121 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 12 jaar

Camera

In Inferno keert Tom Hanks terug als Robert Langdon, de beroemde professor kunstgeschiedenis en symboliek. De succesvolle scenarioschrijver David Koepp kreeg de opdracht om Dan Browns gelijknamige boek naar een filmscript te vertalen. En niemand minder dan Hans Zimmer componeerde de soundtrack. Genoeg grote namen, maar desondanks is de film een misbaksel.

Langdon wordt in een Florentijns ziekenhuis wakker met geheugenverlies. Hij blijkt een geheimzinnige cilinder te bezitten die aanwijzingen bevat over het einde van de wereld. Aangezien de hallucinerende Langdon zijn leven niet zeker is, helpt de jonge dokter Sienna Brooks (Felicity Jones) hem te ontsnappen. Samen openen ze de jacht op de kwade genius achter de cilinder, ene Zobrist die de wereldbevolking met een virus wil decimeren.

Regisseur Ron Howard laat er geen gras over groeien. Helaas. Inferno is een speurtocht waarvan de puzzelstukjes elkaar zo rap opvolgen dat het verhaal amper te verstouwen is. Het camerawerk en de montage gaan hierin ‘vrolijk’ mee. Schichtige, vaak onzinnige close-ups plus de lawine aan cuts maken de film tot een visuele helletocht. Ook het acteerwerk smaakt naar een tussendoortje. Hanks, permanent met een zorgelijke denkrimpel op het voorhoofd, maakt een verveelde indruk en Felicity Jones is, gezien haar bleke expressie, net een tot leven gewekte paspop. Enige chemie tussen de twee valt niet te bespeuren. De dialogen zijn lauw, Langdons opmerkingen cliché (“Things fall apart when you don’t look after them”) en lachen doe je niet één keer. Maar het meest verbijsterend is de ontknoping. Deze staat namelijk haaks op die in het boek. Kennelijk is de feelgoodfactor een heilig huisje dat je beter niet omver trapt.

Het boek van Dan Brown is gebaseerd op de Italiaanse schrijver Dante Alighieri (1265-1321) en de Kaart van de Hel, het schilderij dat kunstschilder Sandro Botticelli maakte van het eerste deel van Dante’s heldendicht De Goddelijke Komedie. Ondanks dat hier veelvuldig naar wordt verwezen, zou je dat bijna vergeten. Oorzaak: er lijkt geen geen wezenlijke relatie te bestaan tussen de belevenissen van Robert Langdon en het leven of werk van Dante. Los van de snelle hap die Inferno is, stelt de film vooral door dat manco enorm teleur.

Inferno

 Regie: Roar Uthaug | Duur: 105 minuten | Taal: Noors | Kijkwijzer: 12 jaar

Camera

Een flinke scheut actie en verbluffende special effects maken The Wave tot een boeiende rampenfilm naar Hollywoodiaans model. Goddank blijft hij echter verschoond van al te veel bombarie, moraliserende frases of overdreven sentiment.

Plaats van handeling in The Wave is Geiranger, in het westen van Noorwegen. Het toeristische dorpje ligt aan een prachtig fjord dat grenst aan een onstabiele bergwand. Geoloog Kristian (Kristoffer Joner) bestudeert de gevaarlijke steenmassa al jaren. Uitgerekend op de dag dat hij vanwege een nieuwe baan met zijn gezin verhuist, vertoont de berg activiteit. Zijn collega’s nemen hem eerst niet zo serieus, totdat ze afdalen in de bergkloof en het verschrikkelijk misgaat.

De film onderscheidt zich van de typische Hollywoodkrakers. In eerste instantie door de ongewone setting: een idyllisch stipje verzonken in het grillige fjordenlandschap. Daarnaast zijn de personages doodgewone mensen en is het acteerwerk even authentiek als het decor. Wat voor Kristoffer Joner geldt, gaat ook op voor de andere castleden. Elk acteert met een vanzelfsprekendheid zoals je maar zelden ziet. Daarbij staat de actie in dienst van het verhaal en wordt de spanning zorgvuldig opgebouwd. Een van de sterkste scènes (let op Joners mimiek, het camerawerk en de montage) is die waarin Kristian in zijn auto staat te wachten op de ferry. De rotslawine, de hierop volgende tsunami en de totale verwoesting zijn indrukwekkend, maar nog indrukwekkender is Kristians levensgevaarlijke zoektocht naar zijn vrouw Idun (Ane Dahl Torp) en zoon Sondre. Moet hij zijn reddingsactie met het leven bekopen? The Wave heeft een einde dat erg doet denken aan de beste scène uit de sciencefictionfilm The Abyss (1989) van James Cameron.

Scandinavische filmmakers zijn de fijnschilders van het witte doek. Alsof ze alleen met penselen werken, niet met kwasten. Keer op keer slagen ze erin om de menselijke psyche loepzuiver te portretteren. Ook regisseur Roar Uthaug gaat dit schijnbaar moeiteloos af in The Wave, de Noorse inzending voor de Oscaruitreiking van 2016. Berg je maar voor dit drama van de buitencategorie.

The Wave

 Regie: Denis Villeneuve | Duur: 121 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar

Camera

De Canadese regisseur Denis Villeneuve haat geweld en gebruikt het alleen in zijn films om de impact ervan te schetsen. Neem nu het jochie in Sicario dat zijn vader herhaaldelijk vraagt om met hem te gaan voetballen. Wanneer we hem in de laatste scène op een zanderig veldje bezig zien, is papa er niet bij. De reden van zijn afwezigheid wordt gevangen in een veelzeggend geluid: mitrailleurvuur.

Sicario draait om de welig tierende drugshandel in het grensgebied tussen de VS en Mexico. Kate Macer (Emily Blunt) is een jonge, idealistische FBI-agente die wordt gerekruteerd door CIA’er Matt Graver (Josh Brolin). Hij staat aan het hoofd van een taskforce waar ook voormalig aanklager Alejandro (Benicio Del Toro) deel van uitmaakt. In hun poging de drugsmaffia een zware slag toe te brengen beseft Kate dat ze zich in wespennest heeft gestort.

De ietwat timide Kate is het morele kompas in Sicario. Ze is eerst vooral getuige van de actie, maar wordt gaandeweg deelneemster. Door haar ogen maken we kennis met de zwijgzame Alejandro en de klassieke militair in de persoon van Matt. De doorleefde vertolking van Del Toro is prachtig. Alejandro is een getraumatiseerde geest die resoluut op vergelding aast, maar dankzij Kate (Blunt staat haar mannetje) een fractie aan zachtheid wint. De zeer subtiele aantrekkingskracht tussen hen is van meet af aan intrigerend.

De film is ook visueel hoogstaand, wat blijkt uit de sublieme kadrering en het spel tussen donker en licht. Helikoptershots leiden de kijker door een absurdistisch landschap, gemarkeerd door de Amerikaans-Mexicaanse grens. Aan de ene kant bevindt zich de grootste democratie ter wereld, aan de andere kant heerst er complete chaos. De treffende cinematografie wordt geaccentueerd door geweldige muziek van de IJslandse componist Jóhann Jóhannsson. Het nummer The Beast doet je rillen van onbehagen; Desert Music snijdt je dan weer door de ziel.

Het regent kogels in Sicario, een indringende reis door de duisterste kanten van de mens. “I think cinema is a tool to explore our shadows”, zegt Villeneuve. Die schaduwen verkende hij al in Incendies (2010), Prisoners (2013) en Enemy (2013). En nu in Sicario, wederom een kanjer van een film die je gezien moet hebben.

Sicario