Regie: Kyle Balda, Pierre Coffin & Eric Guillon | Duur: 89 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 6 jaar

Camera

In Despicable Me (2010) is Gru schurk en surrogaatpapa tegelijk en in Despicable Me 2 (2013) stapt hij ook nog eens in het huwelijksbootje. Zijn vrouw Lucy (stem van Kristen Wiig) en dochtertjes Margo, Edith en Agnes keren allen terug in Despicable Me 3. Aan kolderieke momenten en halsbrekende toeren geen gebrek in deze sequel, waarmee het enige pluspunt meteen is genoemd.

Gru’s vredige bestaan wordt verstoord wanneer zijn krengerige moeder hem vertelt dat hij een tweelingbroer heeft: Dru. Met enige moeite weet hij Gru te verleiden tot een laatste boevenstreek: het stelen van een reusachtige diamant. Daarbij krijgen ze concurrentie van Balthazar Bratt, een voormalig kindsterretje dat uit de gratie is geraakt.

Despicable Me 3 is feitelijk een herhaling van zetten. Zo lijkt Balthazar Bratt erg op nerdy kwajongen Vector, Gru’s kwelgeest in de eerste film. Middels enorme bellen klapkauwgom – hoe verzin je het? – dwarsboomt de gefrustreerde vlegel zijn tegenstanders, waarbij ook Hollywood het moet ontgelden. Verder is kopstuk Gru minder prominent aanwezig omdat Dru zijn rol overneemt; het was slimmer geweest om stemacteur Steve Carell voor alléén Gru te reserveren. En dan is er nog Agnes, wier eindeloze eenhoorn-obsessie maakt dat ze in dit derde deel niet meer dat knuffelkindje van weleer is. Zint haar iets niet, dan gaat ze (bekend inmiddels) keihard gillen. Ten slotte zorgen ook de gele knechtjes voor weinig vertier. Ze blijven nogal op de achtergrond en opereren vooral als collectief. Hun onderlinge grollen, op de vingers van één hand te tellen, zijn slap.

Negentig minuten lang is het verdacht stil in de bioscoopzaal, waar originaliteit en humor de grote afwezigen zijn op het witte doek. Is het gezapige Despicable Me 3 een incident of is de toverformule nu echt uitgewerkt? Volgend jaar zomer volgt deel 4, maar het plot ervan riekt opnieuw naar oude wijn in nieuwe zakken.

 Regie: Roger Ross Williams | Duur: 92 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: AL

Camera

Life, Animated is gebaseerd op de bestseller van schrijver en journalist Ron Suskind en was vorig jaar een van de winnaars op het filmfestival Sundance. De documentaire van de Afro-Amerikaanse regisseur Roger Ross Williams gaat over een opmerkelijke episode in het leven van Owen Suskind; de Peter Pan uit de gelijknamige Disney-klassieker.

Ron en zijn vrouw Cornelia zitten met de handen in het haar wanneer hun 3-jarige zoon Owen op een dag ontvoerd wordt. Boeven die losgeld eisen? Massale politie-inzet? Niets van dat alles. Owens verdwijning is geestelijk van aard; de levenslustige hummel houdt namelijk op met praten. Zomaar ineens. Autisme zet een schot tussen hem en de wereld. Jarenlang komt hij niet achter dat schot vandaan, totdat zijn vader de pop Iago (de papegaai uit de Disneyfilm Aladdin, 1992) pakt en in die rol tegen hem begint te praten. En Owen antwoordt.

“Autisten hebben een script nodig”, zegt Ron. De animaties van Disney (van tientallen films kent Owen de teksten uit het hoofd) blijken de sleutel tot een beter begrip van de echte wereld. Zijn sterke identificatie met vooral de ‘sidekicks’ uit de Disneyfilms is geen toeval: ook Owen voelt zich een randpersonage. Een personage dat vroeg of laat op eigen benen zal moeten staan. Ja, communiceren in Disneydialogen bevordert zijn interactie. Maar dat script ook toepassen op complexere zaken is vers twee. Wat heb je aan die Disney-encyclopedie tijdens een sollicitatiegesprek? Of als je vriendinnetje het na jaren plots met je uitmaakt? Een van de meest illustratieve scènes in dit verband is het gesprek over seks tussen Owen en zijn oudere broer Walter.

Interviews met zijn naasten, beeldmateriaal uit het familiearchief en prachtig geanimeerde jeugdtekeningen van Owen zelf: het spraakmakende Life, Animated vertelt het ontroerende coming-of-ageverhaal van een knul met een handicap. Schoorvoetend maar met succes legt hij zijn weg af. Dankzij drie toonbeelden van liefde die niet van opgeven willen weten.

 Regie: Andrew Stanton & Angus MacLane | Duur: 97 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 6 jaar

Camera

Velen herinneren zich ongetwijfeld Finding Nemo (2003) waarin anemoonvis Marlin zijn zoon uit een aquarium bevrijdt. De Pixar-productie brak alle records en werd beloond met de Oscar voor Beste Animatiefilm. Lachen kun je ook om de sequel Finding Dory, alhoewel het verhaal niet bijster origineel is.

Blauwe blub Dory verliest haar ouders uit het oog, waarna de rest van de film in het teken staat van haar zoektocht. Gedreven door flarden van herinneringen aan haar ouwelui trekt ze dwars door de Californische wateren, met Marlin en Nemo in het kielzog. Het trio geraakt zo in het Sigourney Weaver Maritime Life Institute, een centrum waar zieke vissen worden verzorgd.

Een kabbelend gebeuren is Finding Dory allerminst. Iedereen zwemt, spartelt en plonst er in sneltreinvaart op los. Opnieuw is de vormgeving om door een ringetje te halen; op dat vlak gaat voor Pixar geen zee te hoog. Ook de voice-acting is superieur. In Dory horen we het vertrouwde stemgeluid van Ellen DeGeneres, en dat van Ed O’Neill in de soms vinnige octopus Hank. Bijzonder knap is het schattige stemmetje van Sloane Murray (de jonge Dory).

Finding Dory is nectar voor de zintuigen, maar (en daar wringt de schoen) het script is nogal mager. Feitelijk is het een kopie van Finding Nemo, alleen zijn de rollen nu omgedraaid. Bij gebrek aan een goed plot wordt veel opgehangen aan Dory’s defecte geheugen. De film opent met: “Hoi, ik ben Dory. Ik lijd aan kortetermijn-geheugenverlies.” Aandoenlijk, haar bekentenis, maar na ettelijke keren hetzelfde liedje is de lol er wel van af. Daarnaast vindt later in de film de actie ook op land plaats en komen de dieren in aanraking met de mens. Een wending die het onschuldige karakter ietwat aantast.

Luchtig amusement in een sprankelende oufit: Finding Dory is toegankelijke materie voor een breed publiek. Gewoon een fijne familiefilm, maar geen onvergetelijke kijkervaring. Met de dozige Dory in een hoofdrol kun je dat laatste allicht niet verwachten.

Finding Dory

 Regie: Byron Howard, Rich Moore & Jared Bush | Duur: 108 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 6 jaar

Camera

Een betere wereld begint bij jezelf. Agente Judy Hopps levert het bewijs in Zootropolis, een animatiefilm uit de Walt Disney Animations Studios die je het best in de originele versie kunt bekijken. Het verhaal gaat over haar weg naar de top; een weg waar sommigen heel wat beren op zien.

Later wortels verbouwen, net als haar 275 broertjes en zusjes? Het nog jonge plattelandskonijntje Judy moet er niet aan denken. Ze wil namelijk dolgraag bij de politie. En dus slaat ze de goedbedoelde adviezen van haar ouders in de wind. Jaren later slaagt ze met vlag en wimpel voor de politieacademie, waarna ze zich mag bewijzen bij het politiekorps van Zootropolis, een stad waar alleen dieren leven. Daar groeit Judy uit tot een prima speurneus met een opvallende partner aan haar zijde, de sluwe vos Nick Wilde.

Zootropolis is kleurrijk en heeft een verrassend intelligent plot. Natuurlijk krijgt de kleine Judy heel wat te verduren in de grote stad. Maar niets gaat de slimmerik boven de (politie)pet. Bijgestaan door Nick, een zwendelaar die ze weet te temmen, stort ze zich op de mysterieuze vermissing van otter Emmit. Geen eenvoudige klus. In hoofdcommissaris Bogo treft ze een autoritaire bulldozer en bovendien komen de verhoudingen tussen prooi- en roofdieren in de stad op scherp te staan. “We zijn wel geëvolueerd, maar diep van binnen blijven we beesten”, vat maffiabaas Mr. Big het knelpunt samen. Behalve Maurice LaMarche (Mr. Big) leveren ook Jinnifer Goodwin (Judy), Jason Bateman (Nick) en Nate Torrence (Clawhauser) uitstekende stemvertolkingen af. De leukste scène is die waarin Judy en Nick kennismaken met luiaard Flash die – u raadt het al – niet de snelste is. Zijn reactie op Nicks mop is schitterend geanimeerd.

Een netelig vraagstuk als racisme, corrupte bestuurders en de rol van de media: de wereld anno nu is duidelijk voelbaar in het swingende Zootropolis. Volgens goed Amerikaans gebruik druipt de film van de moraal, maar ach, wie maalt daar om? Gelukkig wordt een en ander verpakt in een gulle lach. Veel plezier dus tijdens Zootropolis : over een vrolijke flapoor die haar dromen najaagt.

Zootropolis

 Regie: Mark Osborne | Duur: 108 minuten | Taal: Nederlands | Kijkwijzer: AL

Camera

Le Petit Prince, wie kent het niet? De Franse schrijver en (brokken)piloot Antoine de Saint-Exupéry (1900-1944) vergaarde er eeuwige roem mee. Het is het meest vertaalde boek ter wereld en in Frankrijk het best gelezen werk uit de Franse literatuur. De gelijknamige film van regisseur Mark Osborne loodst de kijker in vogelvlucht door het sprookje waarin ‘les grandes personnes’ (volwassenen) mikpunt van zachte spot zijn.

Volwassen mensen zijn namelijk rare snuiters. Zo ook de moeder van het kleine meisje in Le Petit Prince, een carrièretijger die zich voortdurend bemoeit met het leven van haar dochter. Nou ja, leven? Het is uitsluitend school wat de klok slaat. Tijd voor leuke dingen is er niet. Het arme kind gehoorzaamt gedwee, totdat ze op een dag kennismaakt met de oude buurman. Hij neemt haar mee op reis door zijn herinneringen aan de Kleine Prins, het ventje dat hem ooit het leven redde in de Sahara.

Qua vormgeving is er niets aan te merken op Le Petit Prince. De combinatie van twee technieken, computeranimatie en stop-motion, is stijlvol. Het huis van de oude man, zijn sprookjestuin en de tot leven gewekte illustraties uit het boek zijn fraai. Maar het vertelperspectief is anders dan in het boek. De lezer leert het prinsje kennen door de ogen van de ik-persoon (Saint-Exupéry), de kijker doet dat via het meisje. Geen probleem, ware het niet dat er ruis op de lijn is. Niet elke van de zeven planeten passeert de revue, en daarnaast overheersen de stormachtige belevenissen van het meisje die van het prinsje. Hierdoor komen niet alle symbolieken even goed uit de verf. Het leukst is nog de aimabele piloot (de stem van Bram van der Vlugt) met z’n archetypische baard.

Oogstrelend, maar inhoudelijk nogal chaotisch: de raamvertelling Le Petit Prince doet slechts ten dele recht aan het magische pareltje dat het boek is. Een zuivere weergave van het verhaal had waarschijnlijk meer tot de verbeelding gesproken. De film is een aardige introductie tot het boek; andersom helaas niet.

Le Petit Prince

 Regie: Pete Docter & Ronnie Del Carmen | Duur: 95 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: AL

Camera

Het is soms lastig de oorsprong en kattensprongen van je eigen gedachten en emoties te begrijpen, laat staan die van een ander. Wie is eigenlijk verantwoordelijk voor die wirwar? Het antwoord wordt gegeven in Inside Out, een animatiefilm die er met Kop en schouders boven uitsteekt.

Het elfjarige meisje Riley Andersen uit Minnesota is een gelukkig kind met lieve ouders. Ze is gek van ijshockey, een sport die ze fanatiek beoefent. Dat ze zo goed in haar vel zit, is mede te danken aan Plezier, Verdriet, Angst, Afkeer en Woede die vanuit de controlekamer in haar hoofd Rileys gedrag aansturen. Alles gaat prima, totdat de familie Andersen naar San Francisco verhuist waar Riley grote moeite heeft haar draai te vinden. Haar kernemotie (Plezier) zit echter niet bij de pakken neer en probeert haar blije persoonlijkheid te herstellen.

Inside Out heeft een origineel plot dat steunt op de wisselwerking tussen hoofdpersoon Riley en de vijf subpersonen. Rileys gedachten, gevoelens en handelingen vloeien immers direct voort uit die van het kwintet in haar hoofd. Doordat Verdriet er flink op los klunst, belandt ze samen met de optimistische Plezier in het Langetermijngeheugen van Riley. En zonder Plezier aan het roer maken de drie achtergebleven emoties er een potje van. Rileys Persoonlijkheidseilanden komen hierdoor één voor één tot stilstand, met grote gevolgen voor haar welbevinden.

Behalve intelligent is de film ook een audiovisuele voltreffer. Of het nu gaat om het Onderbewuste, de Gedachtentrein of Verbeeldingsland, de makers slagen er wonderwel in de menselijke psyche tastbaar te maken. Dit doen ze onder andere door kleuren te gebruiken. Zo is Woede rood en heeft Afkeer een felgroene kleur. Welke gedachte of emotie de overhand heeft, is te zien aan de ballen die elk van hen voortdurend ‘produceert’. Luister eens goed naar de klank wanneer de ballen rollen, elkaar raken, of vallen; de geluiden in de film zijn fenomenaal.

Inside Out is geestig en wervelend tegelijk. Wilt u meer weten over de werking van ons brein? Kijk dan naar dit kleurrijke meesterwerk dat bovendien een wijze les bevat: pas wanneer je bij je (diepste) verdriet komt, gaat het balletje echt rollen. EnJoy!

Inside Out

 Regie: Kenneth Branagh | Duur: 105 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: AL

Camera

Wie de schoen past, trekke hem aan. Betekenis: wie schuldig is mag zich aangesproken voelen. Het spreekwoord zal velen aan Assepoester doen denken, hoewel die arme schat natuurlijk niets te verwijten valt. Bovendien huppelt de schone niet op schoenen rond. In de versie van de gebroeders Grimm (1815) heeft ze gouden muiltjes van zijde, maar in de verhalenbundel Sprookjes van Moeder de Gans (1697) van de Franse schrijver Charles Perrault zijn ze van glas.

De naam Assepoester komt van het Middelnederlandse werkwoord ‘poesten’ (blazen, hijgen) en verwijst naar degene die het (haard)vuur aanblaast. Door de eeuwen heen is het sprookje door literatoren bewerkt en gebruikt als stof voor opera, ballet en film. Meestal wordt de versie van Perrault aangehouden, zo ook in de Disneyfilm Cinderella.

De levenslustige Ella (Lily James) wordt door haar stiefmoeder (Cate Blanchett) en twee stiefzusjes als sloofje gebruikt. Wanneer het verdriet haar op een dag te machtig wordt, vlucht ze het bos in. Daar ontmoet ze – lekker archetypisch – een knappe prins te paard (Richard Madden). Deze geeft een bal waar alle inwoners van het koninkrijk voor zijn uitgenodigd. Uiteraard wil Ella daarbij aanwezig zijn, maar haar stiefmoeder steekt hier een stokje voor. Met de wijze woorden van haar echte moeder in het achterhoofd en geholpen door een flinke scheut magie trekt de rechtvaardigheid aan het langste eind.

De deugdzame, jonge vrouw die haar eindeloze goedheid beloond ziet worden met een sprookjeshuwelijk. Cinderella is een heerlijke film waarin Cate Blanchett het verbitterde loeder speelt en we in een prachtig bijrolletje Helena Bonham Carter zien als goede fee. Erg fraai is de animatie waarin een pompoen tot koets transformeert, een gans tot koetsier, muizen tot paarden en een hagedis tot lakei. En weer terug. De film scoort ook hoog op het kostuumontwerp, de cinematografie en de muziek. Kortom, genoeg redenen om te zwijmelen. En ja, ze leefden nog lang en gelukkig!

Cinderella

 Regie: Kyle Balda & Pierre Coffin | Duur: 91 minuten | Taal: Engels & Spaans | Kijkwijzer: 6 jaar

Camera

In Despicable Me (2010) en Despicable Me 2 (2013) sloegen ze regelmatig de boel aan GRUzelementen: het dwaze legertje minions van beroepsboef Gru. Maar wist u dat de bebrilde wezentjes al veel langer bestaan dan de mens?

In de spin-off Minions zien we hun ontstaan op aarde en de zoektocht naar een geschikte baas, vanaf de dinotijd tot 42 jaar VG (Voor Gru). In T-Rex, Dracula en Napoleon komen ze slechteriken tegen die de sufferds stuk voor stuk om zeep helpen. Echter, zonder meester heeft hun leven weinig betekenis. En dus gaan Kevin, Stuart en Bob actief op zoek naar een geschikte werkgever. Via New York belanden ze eind jaren zestig op de Schurkenbeurs in Florida. Daar maken ze kennis met de eerste vrouwelijke superschurk, Scarlet Overkill.

Een lekker gek plot in een jasje van verbluffend scherpe animaties: met Minions evenaren de makers minimaal het succes van de eerste twee films. Dit keer is vooral Londen, bolwerk van traditie en ceremonieel, de plek waar de boefjes herrie schoppen.

De schattige meisjes Margo, Edith en Agnes worden prima vervangen door de drie dappere blauwbroekjes van wie Bob qua vertedering de kroon spant. Op een paar woordjes Engels na is het typische miniontaaltje nauwelijks verstaanbaar, maar in combinatie met hun mimiek en intonatie alleszeggend. Uitstekend is de stem van dodelijke diva Scarlet, ingesproken door actrice Sandra Bullock. Een minpuntje is de overbodige voice-over tijdens de eerste en laatste minuten; de beelden spreken namelijk voor zich.

Grote kans dat uw mond tijdens Minions openvalt van bewondering. En vast en zeker ook van het lachen, omdat jong en oud zich moeiteloos zullen herkennen in het zalige gekluns van het gele gespuis. Bovendien steken regisseurs Balda en Coffin op luchtige wijze de draak met de nog jonge Britse vorstin Elizabeth II, en verwijzen ze opnieuw een aantal keer naar bekende Hollywoodfilms. Het is kortom weer genieten geblazen. O ja, blijf tot na de aftiteling zitten voor een leuke toegift!

Minions

 Regie: Anthony Silverston | Duur: 85 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 6 jaar

Camera

Koemba is de naam van een opvallend zebrajong wiens vachtje een aantal strepen mist. De dartele dreumes leeft met zijn familie in de Karoo, een woestijnachtige landstreek in Zuid-Afrika waar het al lang niet meer heeft geregend. “Geen strepen, geen regen”, moppert een aantal zebra’s. Koemba’s moeder vertelt hem hierop een legende over een dapper zebrajong dat ooit door de Karoo trok om de Magische Waterbron te vinden. Een sprong in die bron zou elke zebra strepen bezorgen. Koemba weet nu wat hem te doen staat en gaat op onderzoek uit.

Gelukkig staat de zwart-witte viervoeter er niet helemaal alleen voor. Onderweg wordt hij namelijk vrienden met Mama Gnoe en Bradley, een prettig gestoorde struisvogel. Met zijn drieën moeten ze onder meer de Vallei der Radeloosheid en de Rots van Verderf zien te bedwingen. Geen eenvoudige klus, want overal loert het gevaar. Hun grootste vijand is het agressieve luipaard Phango dat smacht naar mals zebravlees en hen voortdurend op de hielen zit. Hulp krijgen ze van de Zwarte Adelaar die hun de exacte plek van de Magische Waterbron verklapt.

Koemba is een leuke kinderfilm waarin traditionele tegenstellingen met elkaar botsen. Het individu versus de meute, de strijd tussen goed en kwaad. De dieren bezitten overduidelijk menselijke trekken; een personificatie die wordt versterkt doordat ze kunnen praten. Jammer genoeg doet dit enigszins afbreuk aan de onschuld. Dat laat onverlet dat de animaties dik in orde zijn.

De soundtrack van de film is opvallend mooi. Zo transporteert het prachtige Ndi Dinga Wena de kijker direct richting de Afrikaanse binnenlanden, wordt de ziel beroerd bij het horen van Salt Pan en komen de heupen automatisch in beweging tijdens The Real Me. Huppel dus vrolijk mee met Koemba in deze beestachtig leuke familiefilm over de ‘Petit Prince van de Karoo’.

Koemba

 Regie: Hélène Giraud & Thomas Szabo | Duur: 89 minuten | Taal: geen | Kijkwijzer: 6 jaar

Camera

Ergens op het Franse platteland leeft een klein lieveheersbeestje. Tussen eindeloos groen fladdert hij vrolijk rond. Van bloem tot bloem, dwars door talrijk ander gezoem. Maar plots is de pret voorbij. Nare bromvliegen naderen tot heel dichtbij. Op de vlucht verliest hij papa en mama uit het oog. De avond valt, bij dikke druppels regen. Helemaal alleen sjokt hij over onbekend terrein. Gelukkig vindt hij een plekje om te schuilen. Maar wanneer hij de volgende ochtend wakker wordt, klinkt buiten een enorm kabaal.

Welkom bij een groots avontuur op microniveau! De film gaat over een oude legende waarin een jong lieveheersbeestje vriendschap sluit met de zwarte mieren. Samen trekken ze ten strijde tegen een legioen boosaardige rode mieren. De rode mieren zijn hartstikke jaloers op de zwarte mieren die iets lekkers hebben gevonden. Iets wat twee mensen in alle haast hebben achtergelaten op een picknickplek. Voor iedere mier het paradijs op aarde. Een verbeten strijd tussen zwart en rood brandt los.

Minuscule en de Mierenvallei is een bijzonder leuke animatiefilm omdat de dieren geen menselijke trekjes hebben. De dieren mogen gewoon dier zijn. Daarnaast begeven ze zich door het echte, Zuid-Franse landschap. Loepzuivere animaties tegen de achtergrond van een natuurlijke omgeving levert beeldschone plaatjes op. De geluidseffecten zijn ronduit geweldig. De diertjes zoemen, fluiten, piepen, brommen en toeteren erop los, maar praten doen ze goddank niet.

Minuscule en de Mierenvallei is een soort Lord of the Rings van het grut op de grond. Zeer grappig is het heroïsche gevecht waarbij de zwarten hun territorium verdedigen tegen de roden. De wapens van de krijgers zijn afkomstig uit de mensenwereld, maar veel kijkers zullen de makers deze filmische poëzie glimlachend vergeven. Geniet van dit epische pareltje met Moeder Natuur als belangrijkste personage.

Minuscule en de Mierenvallei