Regie: Wes Anderson | Duur: 101 minuten | Taal: Engels & Japans | Kijkwijzer: 6 jaar 

Camera

Wes Anderson is de naam. Schilder onder de cineasten. Zijn films zijn feeëriek, ongrijpbaar, vaak ook een tikkeltje rauw. En vooral wonderbaarlijk fraai gestileerd. Denk aan Fantastic Mr. Fox (2009), Moonrise Kingdom (2012) of het knotsgekke The Grand Budapest Hotel (2014). Met zijn nieuwste creatie overtreft hij zichzelf nog maar eens: de stopmotionanimatiefilm Isle of Dogs doet je beslist als een ‘WAF’ (Wes Anderson-Fan) huiswaarts keren.

Isle of Dogs speelt zich af in het dystopische Megasaki, een stad in Japan. Na het uitroepen van de noodtoestand verbant de corrupte burgemeester Kobayashi alle honden in de stad naar een vuilnisstort, Trash Island genaamd. Ook Spots, de waakhond van Kobayashi’s 12-jarige pleegkind Atari, ontkomt niet aan het decreet. Maar Atari laat zich niet kennen en reist in een propellervliegtuigje af naar de troosteloze dumpplek. Geholpen door vijf honden begint hij vervolgens aan de zoektocht naar zijn trouwe viervoeter.

Anderson, tijdens de persconferentie op de Berlinale: “Ik wilde iets met hondjes op een vuilnisbelt en iets met Japan, vooral vanwege mijn liefde voor de films van Akira Kurosawa en de animatiefilms van Hayao Miyazaki.” Isle of Dogs is deels een hommage aan de twee meesters van de Japanse cinema. Het verhaal is simpel, maar van pure schoonheid; je ogen kunnen de beeldenpracht nauwelijks bijbenen. De stijl is Wes Anderson ten voeten uit. Eigenzinnige personages die op de bres springen voor rechtvaardigheid, veel gevoel voor symmetrie (frontale shots met het doelobject keurig in het midden van het beeld), houterige dialogen en een uitermate scherp oog voor detail. Wat dat laatste betreft: zelfs het ongedierte in de haren van de uitgemergelde honden is te zien, als je goed kijkt tenminste. Niets laat controlfreak Anderson aan het toeval over.

Bovendien heeft Isle of Dogs een sterstemmencast. U hoort onder anderen Edward Norton, Jeff Goldblum en Greta Gerwig. En Bill Murray natuurlijk, die in acht van Andersons negen films speelde. “We voelden ons echt jachthonden”, zegt Murray. “Het werd al gauw heel komisch. We keken elkaar aan met een blik van: hoe speel jij eigenlijk een hond? We probeerden elkaar voortdurend af te troeven in het niveau van hond.” Hoe uitstekend ze daarin zijn geslaagd, moet u echt gaan zien en horen in het beeldschone hondenleven dat Isle of Dogs is geworden.

 Regie: John Krasinski | Duur: 90 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar 

Camera

Ze geeft geen kik, Evelyn Abbott. Niet wanneer ze een kind baart, niet wanneer een spijker haar voet doorboort. Uiteraard kan ze het wel uitgillen halverwege A Quiet Place, maar dat zou ongenode gasten lokken. Als kijker ga je anderhalf uur lang ademloos mee in de leefregel die de Abbotts strikt moeten naleven. Doen ze dat niet, dan riskeren ze keihard voor de bijl te gaan.

A Quiet Place speelt zich af in een postapocalyptische wereld. Tot de overlevenden van de ramp behoren Lee Abbott (John Krasinski), zijn vrouw Evelyn (Emily Blunt) en hun drie kinderen. Ze moeten in absolute stilte leven omdat ze anders worden verslonden door geheimzinnige wezens die jagen op hun hoogontwikkelde gehoor.

Een omgevallen stoplicht, desolate straten en bomen die hun blad verliezen – de eerste paar shots in A Quiet Place zijn helaas ietwat aan de korte kant, maar goed. In een verlaten supermarkt is Evelyn op zoek naar medicatie voor hun zoontje Marcus (Noah Jupe). Wanneer het gezin vervolgens huiswaarts keert, gaat het gruwelijk mis. Had die klotebatterijen dan ook méégenomen, Lee!

De boeiende proloog zet de toon voor ouderwets nagelbijten. Niet zozeer door het aantal jump scares (die je telkens duidelijk ziet aankomen), maar meer doordat je vanaf de allereerste tel wordt meegezogen in de staat van angst waarin het gezin verkeert. Stel je voor continu alert te moeten zijn. Te moeten letten op elke beweging die je maakt, op elk geluid dat daaruit voortvloeit.

Dat strakke korset wordt ijzersterk verbeeld door het kwartet acteurs. Vooral de twee actrices vallen op: de 15-jarige en dove Millicent Simmonds (Wonderstruck, 2017) is subliem als het pubermeisje Regan dat zichzelf, in het vervolg van de film, de tragedie uit de eerste scène verwijt. En Blunt, die overigens getrouwd is met acteur-regisseur John Krasinski, levert al helemaal een tour de force af. Met name de badkuipscène is regelrecht Oscarmateriaal.

De camera is oog, oor en tong tegelijk in Krasinski’s intense horrordebuut A Quiet Place. De decibelmeter slaat nauwelijks uit, de spanningsmeter des te meer. De film verplicht elke bioscoopganger om muisstil te zijn. Consumeer dus niet, voor één keer alstublieft. Niets zo irritant als de terreur die popcorn heet.

 Regie: Dean Devlin | Duur: 109 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 12 jaar 

Camera

Overvloedige neerslag, oprukkend woestijnlandschap en ijskappen die in rap tempo smelten: op Donald Trump en consorten na weet iedereen dat klimaatverandering géén storm in een glas water is. Wat de menselijke invloed op het klimaat betreft, doet de actiethriller Geostorm er nog een schepje bovenop.

Struisvogelpolitiek heeft de aarde tot aan de rand van de afgrond gebracht. Daarom hebben de wereldleiders Dutch Boy laten bouwen, een netwerk van satellieten waarmee het weer beheerst kan worden. Maar op zeker moment valt het systeem onze planeet aan en dreigt er een catastrofe zonder weerga. Hierop stuurt men meteoroloog Jake Lawson de ruimte in. Samen met zijn broer Max moet hij de apocalyps zien te voorkomen.

Ga je voor popcorn naar de bioscoop? Voor een colaatje? Nee, je gaat voor mooi acteerwerk, of voor een piekfijn plot. Slecht nieuws: tijdens Geostorm geniet u waarschijnlijk meer van uw versnaperingen dan van de film. Want zowel plot als acteerwerk zijn om te janken. Het zegt veel dat Talitha Bateman (nota bene het jongste castlid) als enige een voldoende scoort; de rest speelt zonder bezieling. Gerard Butler (Jake) is het meest bedroevend van allemaal. Hij opereert niet of nauwelijks als het slimme brein dat de mensheid moet redden, eerder als brommende bouwvakker. Over het spel van Jim Sturgess (Max), Abbie Cornish (Sarah), Andy Garcia (president van Amerika) en Ed Harris (Dekkom) kunnen we ook kort zijn: vlees noch vis.

Dan het verhaal. Amerika fixt het wel even, ook nu weer natuurlijk. Het rafelige plot (matig uitgewerkte verhaallijnen) is doortrokken van een broedertwist. Max snijdt in de tweede scène de oudere Jake namelijk de pas af, waarmee we zijn vertrokken voor een portie melodramatisch gereutel. Niet één dialoog blijft je bij. Weinig inspirerend is ook de stiekeme relatie tussen Max en zijn vriendin Sarah. Mevrouwtje ‘ik-wil-wel-maar-ik-mag-niet’ hangt voortdurend de coole chick uit. En die arme Max maar bedelen om haar gunst. Absoluut dieptepunt is de slotscène, waarin een schattig meisjesstemmetje het wij-gevoel bezingt. Jeuk.

Geostorm, het regiedebuut van Dean Devlin, is tenenkrommend. De ramp(en)film hangt van oppervlakkigheden aan elkaar; de aardige visuals zijn slechts een doekje voor het bloeden. Blijf dus thuis en ga lekker rummikuppen. Of popcorn maken, altijd leuk!

 Regie: James Cameron | Duur: 137 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar 

Camera

“I’ll be back”, sprak Arnold Schwarzenegger resoluut in The Terminator (1984). En de dodelijke kleerkast hield woord. In 1991 keerde hij terug in het succesvolle vervolg Terminator 2: Judgment Day, waarvan het budget trouwens ruim 100 miljoen dollar bedroeg (tegen amper 6.5 miljoen voor The Terminator). De film sleepte vier Oscars in de wacht en bracht wereldwijd een half miljard dollar in het laatje. Het leukste weetje is echter dat hij opnieuw is te zien, in 3D.

Hoe zat het ook alweer? In de eerste film is de jonge Sarah Connor (Linda Hamilton), moeder van toekomstig verzetsleider John (Edward Furlong), doelwit van een cyborg (Schwarzenegger) die naar het verleden is gestuurd om haar te elimineren. Dat mislukt, waarna Schwarzenegger het in deel 2 opneemt tegen een nog dodelijker Terminator-model: de T-1000 (Robert Patrick) die het dit keer op John Connor zelf heeft voorzien.

Jeugdsentiment voor de een, een noviteit voor de ander. Het maakt niet uit: Terminator 2: Judgment Day is en blijft een vette prent. Een paar momenten daargelaten voegt de 3D-bewerking weinig toe, maar dat mag de pret niet drukken. Waar een gemiddelde blockbuster niet zelden migraine-materiaal is, neemt regisseur James Cameron juist de tijd om het verhaal te laten ontstaan. Het simpele plot draait om het kat-en-muisspel tussen de twee mensachtige robots, met actie die je naar adem doet happen. Grootste verdienste ten opzichte van The Terminator is dat hij minder luguber is, minder bloedig. Er is meer ruimte voor dialogen en humor. Vooral de interactie tussen Schwarzenegger en Furlong is prachtig. De knul slaagt erin de machine menselijkheid bij te brengen. “No problemo” en “hasta la vista, baby”, in plaats van “negative” of  “affirmative”.

Sequels zijn vaak minder indrukwekkend dan hun voorganger, maar Terminator 2: Judgment Day is een uitzondering op die regel. Het geweldige camerawerk, de montage en de effecten zijn nog een paar redenen om de klassieker te gaan zien. Bedenk daarbij dat de toegetakelde Schwarzenegger (laatste scène) het uitzonderlijk knappe resultaat is van vijf uur werk van een peloton aan grimeurs. Eindoordeel: tof dat je terug bent, Arnie!

 Regie: Kyle Balda, Pierre Coffin & Eric Guillon | Duur: 89 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 6 jaar

Camera

In Despicable Me (2010) is Gru schurk en surrogaatpapa tegelijk en in Despicable Me 2 (2013) stapt hij ook nog eens in het huwelijksbootje. Zijn vrouw Lucy (stem van Kristen Wiig) en dochtertjes Margo, Edith en Agnes keren allen terug in Despicable Me 3. Aan kolderieke momenten en halsbrekende toeren geen gebrek in deze sequel, waarmee het enige pluspunt meteen is genoemd.

Gru’s vredige bestaan wordt verstoord wanneer zijn krengerige moeder hem vertelt dat hij een tweelingbroer heeft: Dru. Met enige moeite weet hij Gru te verleiden tot een laatste boevenstreek: het stelen van een reusachtige diamant. Daarbij krijgen ze concurrentie van Balthazar Bratt, een voormalig kindsterretje dat uit de gratie is geraakt.

Despicable Me 3 is feitelijk een herhaling van zetten. Zo lijkt Balthazar Bratt erg op nerdy kwajongen Vector, Gru’s kwelgeest in de eerste film. Middels enorme bellen klapkauwgom – hoe verzin je het? – dwarsboomt de gefrustreerde vlegel zijn tegenstanders, waarbij ook Hollywood het moet ontgelden. Verder is kopstuk Gru minder prominent aanwezig omdat Dru zijn rol overneemt; het was slimmer geweest om stemacteur Steve Carell voor alléén Gru te reserveren. En dan is er nog Agnes, wier eindeloze eenhoorn-obsessie maakt dat ze in dit derde deel niet meer dat knuffelkindje van weleer is. Zint haar iets niet, dan gaat ze (bekend inmiddels) keihard gillen. Ten slotte zorgen ook de gele knechtjes voor weinig vertier. Ze blijven nogal op de achtergrond en opereren vooral als collectief. Hun onderlinge grollen, op de vingers van één hand te tellen, zijn slap.

Negentig minuten lang is het verdacht stil in de bioscoopzaal, waar originaliteit en humor de grote afwezigen zijn op het witte doek. Is het gezapige Despicable Me 3 een incident of is de toverformule nu echt uitgewerkt? Volgend jaar zomer volgt deel 4, maar het plot ervan riekt opnieuw naar oude wijn in nieuwe zakken.

 Regie: Denis Villeneuve | Duur: 116 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 12 jaar

Camera

Tijdens de opnames voor de misdaadknaller Prisoners (2013) werd regisseur Denis Villeneuve geattendeerd op Story of Your Life, een novelle van de Amerikaanse sciencefictionschrijver Ted Chiang. Met de film Arrival, gebaseerd op Chiangs verhaal, gaat Villeneuves lang gekoesterde droom om een SF-film te maken eindelijk in vervulling. En het moet gezegd: een beter debuut had de Canadees zich niet kunnen wensen.

Op twaalf plekken in de wereld landen gigantische gevaartes die qua vorm het midden houden tussen een banaan en een schelp. Paniek alom natuurlijk. Hierop schakelen de Amerikaanse autoriteiten de hoog aangeschreven taalkundige Louise Banks (Amy Adams) in. Samen met natuurkundige Ian Donnelly (Jeremy Renner) moet zij zien te achterhalen waar de aliens vandaan komen en waarom ze de aarde aandoen.

“Memory is a strange thing. It doesn’t work like I thought it did. We are so bound by time. By its order.” De eerste scène leert dat Louise haar dochtertje Hannah heeft verloren. Het is geen toeval dat Hannah een palindroom is, een woord waarin de letters symmetrisch zijn gerangschikt. In het verlengde hiervan is het evenmin toeval dat de cirkel, symbool van oneindigheid, een voorname rol speelt in de film. In meerdere opzichten. Zo vertoont de openingsscène duidelijk parallellen met de slotscène. En keert de cirkel steeds terug in de visuele communicatie van de ruimtewezens. Knappe koppen Louise en Ian bijten zich lange tijd stuk op hun raadselachtige uitingen en motieven. Daarbij werken ze onder grote druk: niet alleen voelen ze de hete adem van kolonel Weber (een prima Forest Whitaker) in de nek, ook dreigt de situatie militair te escaleren.

Arrival is een hoogwaardige synthese van twee verhaallijnen waarin de kijker het fenomeen tijd beziet door de ogen van Louise. Haar ‘gesprekken’ met de mysterieuze gasten werpen nieuw licht op het concept dat de mens puur lineair benadert. Het delicate plot, een fantastische Amy Adams, de poëtische cinematografie en de weergaloze muziek van Jóhann Jóhannsson (een betekenisloze mix van zang, slagwerk en elektronische geluiden) zijn de attracties in deze boeiende breinbreker. Zonder enige twijfel behoort Denis Villeneuve tot de meest complete filmmakers van – hoor ze eens lachen daarboven! – deze tijd.

Arrival

 Regie: Ridley Scott | Duur: 116 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 12 jaar

Camera

Alien werd gemengd ontvangen, maar zou uitgroeien tot een klassieker. De film sleepte maar liefst 19 nominaties en 17 prijzen in de wacht, waaronder de Oscar voor de Beste Effecten. Die onderscheiding was mede te danken aan het voortreffelijke werk van de Zwitserse graficus en beeldhouwer Hans Rudolf Giger, de geestelijk vader van het afzichtelijke wezen in de film.

Het commerciële ruimtevoertuig Nostromo is met een lading erts onderweg naar de aarde. Nadat de zeven bemanningsleden uit een winterslaap zijn ontwaakt, blijkt dat het schip tijdens hun ‘afwezigheid’ de koers heeft bijgesteld en ze zich in een uithoek van het heelal bevinden. Oorzaak is de interceptie van een signaal dat zich elke twaalf seconden herhaalt. Een SOS wellicht? Gezagvoerder Dallas (Tom Skerritt) besluit om erop af te gaan.

Het verhaal fascineert vanaf de allereerste tel. Onder de begintitels (draai het volume flink open) horen we een obscure mengelmoes van avant-gardistische tonen. Erna volgt een rondleiding door het schip. De nauwe gangpaden, symmetrische vormen en het spookachtige buizenstelsel hadden niet misstaan in een hedendaagse griezelfilm. Dat geldt helemaal voor het krankzinnige gevaarte dat de crew aantreft op de plek waar het signaal vandaan komt. Het revolutionaire design komt volledig tot zijn recht door de juiste belichting en het indringende camerawerk (elk shot is functioneel).

Regisseur Ridley Scott neemt daarnaast uitgebreid de tijd om de spanning op te voeren. Pas na een uur, als het buitenaardse gedrocht voor het eerst opdoemt, wordt het echt billenknijpen. Vanaf dat moment zien we ook de kwaliteiten van actrice Sigourney Weaver (1949) als Ellen Ripley die, tegen het einde van de film, de medeveroorzaker van alle ellende voor ‘bitch’ uitmaakt. Op de vraag wie dat kreng dan is, luidt het cryptische antwoord: Hal 9000.

Weliswaar is Alien geen ruimte-epos zoals 2001: A Space Odyssey (1968) maar voor de rest herbergt hij alle elementen van een meesterwerk. De film betekende een enorme stimulans voor het sciencefiction- en horrorgenre en is een absolute must see voor liefhebbers hiervan. Visueel een tien, bloedstollend en met een plotwending die je niet ziet aankomen.

Alien

 Regie: Dan Trachtenberg | Duur: 103 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar

Camera

Wat als je ergens vastzat en je verteld wordt dat het buiten levensgevaarlijk is, om dan te ontdekken dat het binnen doodeng is? Even Apeldoorn bellen? Zet dat maar uit je hoofd.

10 Cloverfield Lane opent met hoofdpersonage Michelle (Mary Elizabeth Winstead) die driftig een paar spullen verzamelt. Meteen grijpt de muziek van filmcomponist Bear McCreary je bij de keel. Even later zien we Michelle in haar auto zitten. Vervolgens voert regisseur Dan Trachtenberg de spanning op door met licht te spelen: bij duisternis staat de jonge dame moederziel alleen bij een tankstation wanneer de koplampen van een naderende vrachtwagen in beeld komen. Nog geen twee minuten later is het onheil geschied.

De eerste dialoog, na bijna 10 minuten, is er een tussen Michelle en Howard (John Goodman) in een ondergrondse bunker. Michelle denkt ontvoerd te zijn, terwijl Howard beweert haar juist gered te hebben van een apocalyptische aanval. Zijn mening wordt gedeeld door een derde aanwezige: Emmett (John Gallagher Jr.). Overtuigend acteerwerk, het claustrofobe decor, de uitstekende belichting, geraffineerd camerawerk en een piekfijne montage maken van 10 Cloverfield Lane een thriller om U tegen te zeggen. Vooral Winstead is een openbaring. De Frans aandoende actrice speelt een pittige Michelle die coûte que coûte wil ontsnappen. Ze heeft niet veel tekst, maar haar mimiek en motoriek zijn uitstekend. Goodman is daarbij niet de clichéslechterik, maar een vaderlijke doomsday-prepper waar, zo blijkt gaandeweg, een steekje bij los zit. Elk woord dat hij uitspreekt heeft lading. En voor het welkome vleugje humor zorgt Gallagher Jr.

Is 10 Cloverfield Lane een alienfilm à la Cloverfield (2008)? “Nee”, zegt producer J.J. Abrams terecht. “Het monster is menselijk en huist in dezelfde ruimte als Michelle.” Het verhaal, verteld vanuit één perspectief, boeit van de eerste tot de laatste seconde en kent een verrassende ontknoping. Complimenten voor de pas 35-jarige Dan Trachtenberg die met 10 Cloverfield Lane zijn debuut maakt. Een regisseur om in de gaten te houden, zo trefzeker is zijn werk.

10 Cloverfield Lane

 Regie: Jonathan Glazer | Duur: 108 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 12 jaar

Camera

Zwarte haren, vuurrode lippen, grijsgroene ogen, lange benen: in Under the Skin is Scarlett Johansson een prettige verschijning. En dan gaat ze ook nog eens uit de kleren! De actrice speelt een dame die in de straten van het grauwe Glasgow eenzame mannen verleidt. Voor een gezellig drankje of vleselijk genot?

De film begint met vreemde, cirkelvormige objecten in een donkere ruimte. Tegelijkertijd horen we Johansson Engelse woorden uitspreken. Een man op een motorfiets komt in beeld. Hij stopt, verdwijnt in de duisternis en keert terug met het lichaam van een vrouw. Johansson kleedt de vrouw uit en trekt de kleren zelf aan. Dan vertrekt een ruimteschip vanaf het dak van een wolkenkrabber. Kort hierop stapt Johansson in een witte bestelbus, en even later baant ze zich een weg door een druk winkelcentrum. Welkom op de aarde.

Een blik op de mens, door de ogen van alienvrouw Johansson (een naam heeft ze niet in de film). Eerst observeert en kopieert ze gedrag. Vervolgens versiert ze mannen en lokt hen mee om zo haar honger te kunnen stillen. Maar tijdens haar missie leert ze ook wat humaniteit inhoudt. Zo ziet ze hoe een surfer een vrouw in nood probeert te redden en helpen omstanders haar overeind nadat ze is gestruikeld.

Deze en andere indrukken zetten een proces van bewustwording in gang. En van transformatie: langzaam ontwikkelt de emotieloze femme fatale menselijke trekjes. Kijk goed naar haar expressie wanneer ze een man met een ernstig misvormd gelaat het hof maakt. Een fantastische scène die de kern van de film raakt, namelijk het feit dat onze schoonheidszin sterk op de buitenkant is gericht.

Under the Skin kluistert je aan de buis. De film, gebaseerd op de gelijknamige roman van Michel Faber, herinnert visueel en qua sfeer aan het meesterwerk 2001: A Space Odyssey (1968). Er zijn weinig dialogen, de belichting is donker en de soundtrack van de Britse componiste Mica Levi is een revelatie, alhoewel hij niet prettig in het gehoor ligt. Wapen u met fantasie, geduld en een scherp oog tijdens deze unieke cultfilm waarin ‘Miss Universe’ op excursie gaat.

Under the Skin

 Regie: Yorgos Lanthimos | Duur: 119 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar

Camera

The Lobster zou wel eens dé arthouseproductie van 2015 kunnen zijn. Plot, acteerwerk, setting, cinematografie en muziek vormen namelijk de kapstok van een absurde tragikomedie over de zoektocht naar liefde. En wee je gebeente als je daarin faalt!

De film speelt zich af in een wereld waarin het verboden is om alleenstaand door het leven te gaan. Singles zoals David (Colin Farrell) worden opgepakt en ondergebracht in een hotel waar ze 45 dagen de tijd krijgen om een geschikte partner te vinden. Lukt dit niet, dan wacht elk dezelfde straf: de verandering in een dier naar keuze en de gang naar het bos waar de ‘loners’ verblijven. Wanneer zijn missie dreigt te mislukken, ontvlucht David op een dag het hotel. In het bos wordt hij vervolgens tegen de regels in verliefd op een mysterieuze loner (Rachel Weisz).

Met alle ‘veroordeelden’ in het hotel is wel iets loos. De een loopt mank, de ander slist en een derde bloedt om de haverklap uit de neus. Bovendien zijn sommigen behoorlijk contactgestoord. Het merkwaardige zootje staat onder strikt toezicht van het management, geleid door de geweldig acterende Olivia Colman. Ook Colin Farrell speelt uitstekend. Ogenschijnlijk berust David in zijn lot, maar zijn expressie spreekt boekdelen. Nadat hij door een gevoelloos kreng is misleid, kiest hij eieren voor zijn geld. Prima bijrollen zijn er voor de excentrieke Ben Whishaw, John C. Reilly en Jessica Barden. De sfeer in het etablissement, chic en oubollig tegelijk, is een melange van begeerte en eenzaamheid. Geniaal is de scène waarin de mannen en de vrouwen – let op hun uniforme outfits – elkaar op de dansvloer treffen. Terwijl de leiding het stijlvolle nummer Something’s Gotten Hold of my Heart zingt, tasten de geslachten elkaar stijfjes af.

Een klinisch script staat aan de basis van The Lobster, een onconventioneel, bij tijd en wijle iets te morbide maar ook ontroerend liefdesverhaal. Heb je geen partner? Dan tel je niet mee. Regisseur Yorgos Lanthimos steekt de draak met de datingindustrie die floreert door de existentiële angst om alleen over te blijven. Waardoor velen van de ene in de andere verbintenis vluchten. Totdat (echte) liefde plotseling je pad kruist.

The Lobster